Lazy Monday
ตื่นเช้ารีบไปทำงานที่สยาม ขายเสื้อผ้างานที่ตัวเองชอบและถนัด วันนี้แทบไม่มีคนรู้จักมาหาที่ร้าน เลยมีโอกาสได้นั่งทบทวนคิดเรื่องชีวิต เขียนเป้าหมาย วางแผนให้กับตัวเองอยู่ทั้งวัน หลังจากนั่งเขียนอยู่สักพักใหญ่ เดินออกมาหน้าร้านเห็นช่อดอกไม้ถือกันว่อน จนแทบจะเมาสำลักกลิ่นเกสรของมัน เห็นลูกค้าผู้หญิงสวยเดินเข้าร้าน เอ่ยถามผมรบกวนช่วยเลือกเสื้อผ้า เป็นของขวัญให้แฟนเธอ พูดคุยเรื่องสีเสื้อที่แฟนเธอชอบ เห็นโทรศัพท์ดังเพื่อนเกลอโทรหา พูดคุยให้ช่วยแนะนำสถานที่กินข้าวมื้อเย็น เห็นกะเทยตัวเบ้งเดินผ่าน พูดคุยเรื่องกระเป๋าหนังใบใหม่ เห็นฝรั่งสองคนเดินเข้ามาถาม พูดคุยกันเรื่องหาซื้อเสื้อคู่ให้กับแฟน เห็นเด็กตัวเล็กเดินอยู่ในวงครอบครัว พูดคุยงอแงอยากได้ลูกโป่งเหมือนคนอื่นเขา เห็นคู่รักญี่ปุ่นสองคนเดินคู่กันมือฝ่ายหญิงจูงชายเสื้อของฝ่ายชาย พูดคุยกันแต่ผมฟังไม่รู้เรื่อง เห็นเด็กนักเรียนหัวเกรียนกับสาวคอนแวนต์ พูดคุยกันเรื่องรอบหนังที่จะเข้าดู เห็นนักศึกษาหญิงตัวอ้วนใส่แว่นกลมเดินผ่าน พูดคุยกันเรื่องเกรดผลการเรียน เห็นเพื่อนที่ไม่ได้เจอนานของผมเดินมากับแฟนสาว อยากรู้ว่ามันจะพูดอะไรกับผม ผมยังไม่ทันได้เปิดบทสนทนา มันทักเปิดก่อน “เฮ้ย เบนซ์ วาเลนไทน์ มึงยังมาทำงานอีกเหรอวะ!” เห็น…อะไรไหม
